Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ



Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΟΥ ΙΑΕΙΡΟΥ


Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 27 Οκτωβρίου (Ζ´ Λουκά)

(Λουκ. η´ 41-56)
                Τ καιρ κείν, νθρωπός τις προσλθε τ ᾿Ιησο νομα ᾿Ιάειρος, κα ατς ρχων τς συναγωγς πρχε· κα πεσν παρ τος πόδας το ᾿Ιησο παρεκάλει ατν εσελθεν ες τν οκον ατο, τι θυγάτηρ μονογενςν ατ ς τν δώδεκα, κα ατη πέθνσκεν. ᾿Εν δ τ πάγειν ατν ο χλοι συνέπνιγον ατόν. Κα γυν οσα ν ύσει αματος π τν δώδεκα, τις ατρος προσαναλώσασα λον τν βίον οκ σχυσεν π᾿ οδενς θεραπευθναι, προσελθοσα πισθεν ψατο το κρασπέδου το ματίου ατο, κα παραχρμα στη ύσις το αματος ατς. Κα επεν ᾿Ιησος· Τίς ψάμενός μου; ᾿Αρνουμένων δ πάντων επεν Πέτρος κα ο σν ατ· ᾿Επιστάτα, ο χλοι συνέχουσί σε κα ποθλίβουσι, κα λέγεις τίς ψάμενός μου; Ο δ ᾿Ιησος επεν· Ηψατό μού τις· γ γρ γνων δύναμιν ξελθοσαν π᾿ μο. ᾿Ιδοσα δ γυν τι οκ λαθε, τρέμουσα λθε κα προσπεσοσα ατ δι᾿ ν ατίαν ψατο ατο πήγγειλεν ατ νώπιον παντς το λαο, κα ς άθη παραχρμα. Ο δ επεν ατ· Θάρσει, θύγατερ, πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου ες ερήνην. Ετι ατο λαλοντος ρχεταί τις παρ το ρχισυναγώγου λέγων ατ τι τέθνηκεν θυγάτηρ σου· μ σκύλλε τν διδάσκαλον. Ο δ ᾿Ιησος κούσας πεκρίθη ατ λέγων· Μ φοβο· μόνον πίστευε, κα σωθήσεται. ᾿Ελθν δ ες τν οκίαν οκ φκεν εσελθεν οδένα ε μ Πέτρον κα ᾿Ιωάννην κα ᾿Ιάκωβον κα τν πατέρα τς παιδς κα τν μητέρα. Εκλαιον δ πάντες κα κόπτοντο ατήν. Ο δ επε· Μ κλαίετε· οκ πέθανεν, λλ καθεύδει. Κα κατεγέλων ατο, εδότες τι πέθανεν. Ατς δ κβαλν ξω πάντας κα κρατήσας τς χειρς ατς φώνησε λέγων· Η πας, γείρου. Κα πέστρεψε τ πνεμα ατς, κα νέστη παραχρμα, κα διέταξεν ατ δοθναι φαγεν. Κα ξέστησαν ο γονες ατς. Ο δ παρήγγειλεν ατος μηδεν επεν τ γεγονός. 

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
«Ο ΝΙΚΗΤΗΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ»
            Δύο θαύματα το Χριστο φηγεται σημεριν εαγγελικ περικοπή, τ θεραπεία τς π δώδεκα χρόνια «αμορροούσης» γυναικός κα τν νάσταση τς δωδεκάχρονης κόρης το αείρου. διος χρονικς προσδιορισμς στς δύο περιπτώσεις δν εναι τυχαος: διάρκεια τς ζως το κοριτσιο συμπίπτει μ τ διάρκεια τς ρρώστιας τς γυναίκας γι τν ποία γίνεται λόγος στν ρχ τς περικοπς. σο διαρκε ζωή, βρίσκεται νθρωπος κάτω π τν πήρρεια τς φθορς κα το πόνου. παρουσία μως το Χριστο νάμεσα στος νθρώπους σημαίνει τν παρχ νς νέου κόσμου φθαρσίας κα αωνιότητας.
Θ σταματήσουμε γι λίγο στν νθαρρυντικ φράση πού πευθύνει στόν άρειο Χριστός «μ φοβο, μόνον πίστευε». φόβος μπροστ στ τρομακτικ γεγονς το θανάτου μς εναι γνωστς π τν καθημεριν μπειρία. Βλέποντας νθρωπος τι θάνατος βάζει τέλος σ’ λα τ νειρα κα τς προσδοκίες του, καταλαμβάνεται π τρόμο κα γωνία.  Εναι μάλιστα τόσο βέβαιος γιά τόν τελεσίδικο τερματισμ τν πάντων στ θάνατο, στε ν το φαίνεται τελείως νεδαφικ κα παράδοξο ἐὰν κάποιος ποστηρίξει τ ντίθετο.
τσι, ο συγγενες κα φίλοι του αειρου «κατεγέλων», ταν ησος βεβαίωνε τι τ παιδ το ρχισυνάγωγου «οκ πέθανεν, λλ κθεύδει». Καταγέλουν ο νθρωποι μ γνωρίζοντας, μλλον μ πιστεύοντας τι ρχηγς τς ζως βρίσκεται νάμεσά τους γι ν νικήσει τ φθορά, ν λευθερώσει τος νθρώπους, ν καταργήσει τ θάνατο.  Τν καταστροφ κα φθορά, πο φερε μέσα στν κόσμο ωσφορικ πανάσταση το νθρωπου κατ το Θεο, ρχεται ν πανορθώσει Υἱὸς το Θεο διώχνοντας τν σθένεια, τν πόνο κα τ θάνατο π τν κόσμο κα δηγώντας τν νθρωπο στ «ρχαο κάλλος».
Τ θαύματα το Χριστο φανερώνουν ατν τν καινούρια πραγμα-τικότητα πο γκαινιάζεται, δείχνουν τν κόσμο τς θείας γάπης, ναν κόσμο χωρς πόνο κα δάκρυα, χωρς φθορ κα καταστροφή, χωρς τ φόβο το θανάτου. Ατς εναι κόσμος, πως τν θέλησε κα τν δημιούργησε Θες κα πως ναδημιουργεται δι το Χριστο.
Ατήν τήν τελική νακαίνιση τή βλέπουμε δη στά θαύματα το Χριστο, στά θαύματα το γίου Πνεύματος μέσα στή ζωή τς κκλησίας νά τούς αἰῶνες.  Τήν τελική κατάσταση τς φθρασίας τή ζον δη ο πιστοί γευόμενοι τούς καρπούς τν θείων δωρεν μέσα στά μυστήρια τς κκλησίας.

Εκ της ιερας μητροπολεως

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου