Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2014

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ



Σ υ ν α ξ ά ρ ι ο ν
Τῇ ΣΤ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Ἀνάμνησις τῆς θείας Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ευχόμαστε το Θαβώριο φώς να Μεταμορφώνει τη ζωή μας !
Χρόνια πολλά !!!
 ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ
  Ομιλία στην
Θεία Μεταμόρφωση του Κυρίου
και Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού
   
    Ατοί πού καλά γνωρίζουν νά γωνίζονται γιά να βραβεο κατά τούς θλητικούς γνες, εχαριστιονται πό τά χειροκροτήματα τν θεατν καί μέ τν πάθλων τήν λπίδα ντονα παρακινονται πρός τήν νίκη, πού ρμόζει σ ατά. σφαλς μως καί σοι χουν σφοδρή πιθυμία νά πιτύχουν τά θεα χαρίσματα καί διψον νά γίνουν μέτοχοι τς λπίδας πού χει τοιμαστε γιά τούς γίους, φενός ναλαμβάνουν μετά χαρς τούς γνες χάριν τς εσέβειας πρός τόν Χριστό. φετέρου τήν τιμημένη καί νδοξη ζωή κατορθώνουν χι μέ τό νά προτιμον τήν τεμπελιά, πού εναι στερημένη πό μισθό, οτε βέβαια γαπώντας τήν νανδρη δειλία, λλά πιό πολύ κινούμενοι μέ νδρεία ναντίον κάθε πειρασμο καί συνεπς μέ τό νά κρίνουν σχεδόν ς νάξεις λόγου τίς πιθέσεις πού προέρχονται πό τούς διωγμούς. τσι θεωρον πλοτο τό νά ποστον παθήματα γιά χάρη Του. Διότι νακαλον στήν μνήμη τους τόν μακάριο Παλο, πού γραφε τι δέν χουν ξία τά παθήματα τς δ ζως μπρός στήν δόξα πού πρόκειται νά φανερωθε σ μς.

 Πρόσεχε, λοιπόν, οκονομία ξαίρετη πού χρησιμοποιε καί τώρα Κύριός μας ησος Χριστός, πρός φέλειαν καί οκοδομή τν γίων ποστόλων. Επε σ ατούς: «ν κανείς θέλει νά μέ κολουθήσει, ς παρνηθε τόν αυτό του καί ς σηκώσει τόν δικό του σταυρό καί ς μέ κολουθε. Διότι ατός πού θέλει νά σώσει τήν ζωή του θά τήν χάσει· ατός μως πού θά χάσει τήν ζωή του γιά χάρη μου, θά τήν βρε» (Ματθ. 16, 24-25). Σωτήριο βέβαια τό παράγγελμα καί ταιριαστό σέ γίους. Καί γίνεται τοτο πρόξενος τς δόξας, γιά τήν ποία κάναμε λόγο παραπάνω, καί τήν χαρά γιά ,τι θά γευθε στό τέλος νθρωπος δημιουργε ντός του. Διότι τό νά πιλέξει κανείς τά πάθη γιά τόν Χριστό δέν μένει χωρίς μοιβή, λλά μλλον προσπορίζει ς διαρκές καί ναφαίρετο πόκτημα τήν μετοχή στήν αώνια ζωή καί δόξα.
  στόσο, πειδή κόμη δέν εχαν τήν ξ ψους δύναμη ο μαθητές, φυσικό ταν νά πέσουν σως κάπου θύματα νθρώπινης σθένειας, πότε νά βάλουν μέ τόν νο τους καί νά πον μέσα τους: πς μπορε νά παρνηθε κάποιος τόν αυτό του; πς γίνεται, φο χάσει κάποιος τήν ζωή του, νά τήν βρε πάλι; Καί ποιό γιά σους τοτο πάθουν τό σάξιο θά εναι βραβεο; , πίσης, τί λογς χαρισμάτων θά εναι μέτοχος; Γιά νά τούς φήσει, λοιπόν, μακρυά πό τέτοιες σκέψεις καί τέτοιους λόγους καί, πως μέ τήν κατεργασία κανείς λλάζει τό σχμα στά μέταλλα, νά τούς ναμορφώσει γενναίους, κάμνοντας νά γεννηθε μέσα τους πιθυμία τς ραίας ατς δόξας, «Λέγω σέ σς», λέει, «εναι κάποιοι π ατούς πού βρίσκονται δ, ο ποοι δέν θά γευθον θάνατο, ως του δον τήν βασιλεία το Θεο» (Ματθ. 16, 28). Μήπως τόσο πολύ θά κταθε γι ατούς τό ριο τς ζως τους, στε σ κενα νά φτάσουν τά χρόνια, στερα πό τά ποα, στήν συντέλεια το αἰῶνος, θά κατεβε π τούς ορανούς καί θά ποκαταστήσει τούς γίους στήν τοιμασμένη γιά χάρη τους βασιλεία; Βέβαια καί μέχρι τοτο μποροσε νά φτάσει δύναμή του. Διότι λα μπορε καί τίποτα δέν εναι δύνατο κατόρθωτο γιά τήν κρα παντοδυναμία το νεύματός Του. Βασιλεία μως λέει τήν δια τήν θέα τς δόξας, πού μέσα της καί διος θά μφανιστε κενο τόν καιρό, ταν θά λάμψει πάνω π σους βρίσκονται στήν γ. Διότι θά ρθει μέσα στήν δόξα το Θεο καί Πατρός καί χι φυσικά μέ τήν ετέλεια πού χαρακτηρίζει μς.
  Πς, λοιπόν, θελε νά καταστήσει θεατές το θαύματος ατούς πού δέχθηκαν τήν πόσχεση; νεβαίνει στό ρος χοντας τρες π ατούς, τούς ποίους πέλεξε. πειτα μεταβάλλεται σέ μιά συνήθιστη καί στόν Θεό ταιριαστή λαμπρότητα, τσι πού καί ρουχισμός Του, καθώς δέχεται τό φς, νά δίνει τήν ντύπωση το κρως φωτεινο. Μετά Μωυσς καί λίας, πού μόλις εχαν ρθει καί στάθηκαν γύρω π τόν ησο, συζητοσαν γιά τήν ξοδό Του, τήν ποία πρόκειτο νά λοκληρώσει στήν ερουσαλήμ, δηλαδή γιά τό μυστήριο τς νσάρκου οκονομίας καί τό σωτήριο πάθος, λέω, πού πιτελέστηκε πάνω στόν τίμιο Σταυρό. φο μάλιστα ληθεύει τι νόμος πού δόθηκε μέ μεσάζοντα τόν Μωυσ, καθώς καί λόγος τν γίων Προφητν, τό μυστήριο το Χριστο προανήγγειλαν: πρτος μέ τύπους καί σκιές ζωγραφίζοντάς το σχεδόν πως στό σανίδι· ο λλοι χοντας προείπει μέ πολλούς τρόπους τι θά γίνει ρατός σέ καιρούς ρισμένους μέ τήν μορφή τήν δική μας καί τι γιά τήν σωτηρία καί τήν ζωή λων τν νθρώπων δέν θά ποφύγει τό πάθημα το θανάτου πάνω σέ ξύλο.
 Λοιπόν, μφάνιση δίπλα σ Ατόν το Μωυσ καί το λία καί προσομιλία τν διων μεταξύ τους ταν κάποια οκονομία, ποία πολύ καλά, λοφάνερα παρουσίαζε νά περιστοιχίζεται πό πίσημους πηρέτες τόν Νόμο καί τούς Προφτες Κύριός μας ησος Χριστός. πειδή καί το Νόμου καί τν Προφητν ξουσιαστή τόν παρουσίασαν, πρίν φανε, μέ σα ο διοι προεκήρυξαν μεταξύ τους σύμφωνα. Δέν εναι δηλαδή συμβίβαστα τά προφητικά λόγια πρός ατά πού γνωστοποιήθηκαν μέ τόν Νόμο. Καί ατό τό νόημα χει, νομίζω, τό νά πευθύνουν νας στόν λλο τόν λόγο, ερότατος Μωϋσς καί πανάριστος π τους Προφτες. Ατός ταν λίας.
 πάρχει μως καί κάτι λλο νά ξετάσουμε. πειδή τά πλήθη λεγαν, λλοι πώς εναι λίας, λλοι ερεμίας, λλοι νας π τούς Προφτες, τούς κορυφαίους παίρνει, γιά νά δον κι π δ τήν διαφορά το δούλου καί το κυρίου.
 λλά στερα π ατό μπορομε νά μιλήσουμε καί γιά να λλο νόημα. πειδή δηλαδή συνεχς το προσπταν τήν κατηγορία τς παραβάσεως το Νόμου καί τόν θεωροσαν βλάσφημο, γιατί, καθώς πίστευαν, σφετερίζεται δόξα πού δέν το ρμόζει, τήν δόξα το Πατρός, καί λεγαν: «Ατός δέν εναι πό τόν Θεό, διότι δέν τηρε τήν ργία το Σαββάτου» (ω. 9, 16)· καί πάλι: «Γιά καλό ργο δέν θέλουμε νά σέ λιθοβολήσουμε, λλά γιά βλασφημία καί πειδή, ν καί εσαι νθρωπος, κάμνεις τόν αυτό σου Θεό» (ω. 10, 33). Γιά νά ποδειχθε τι καί ο δύο κατηγορίες γεννήθηκαν πό φθόνο καί τι δέν τόν βαρύνει νοχή γιά κανένα πό ατά τά δύο καί πώς οτε το Νόμου παράβαση εναι ατό πού συμβαίνει, οτε αθαίρετη οκειοποίηση δόξας ταίριαστης στό πρόσωπό Του, δηλαδή τό νά ατοχαρακτηρίζεται σος μέ τόν Πατέρα, γι ατό μφανίζει ατούς πού λαμψαν στόν καθένα πό τούς δύο ατούς πνευματικούς τομες. σφαλς Μωυσς τόν Νόμο δωσε καί, συνεπς, μποροσαν νά ννοήσουν ο ουδαοι τι δέν θά νεχόταν νά καταπατεται Νόμος, πως νόμιζαν· οτε το Νόμου τόν παραβάτη, ατόν πού κατεπάτησε τόν Νόμο χθρό θά πηρετοσε. Καί λίας, μως, γιά τήν δόξα το Θεο γινε ζηλωτής. τσι, ν ταν ντίθεος καί Θεό τόν αυτό του ριζε, σο μέ τόν Πατέρα, δίχως νά εναι ατό γιά τό ποο κανε πρεπς λόγο, δέν θά παρευρισκόταν διος λίας καί δέν θά πάκουε.
 Εναι μως δυνατόν καί γιά μιάν λλη ατία νά μιλήσουμε, μαζί μέ ατά πού χουν δη κτεθε. Γιά ποιά λοιπόν; Γιά νά μάθουν τι πάνω καί στήν ζωή καί στόν θάνατο χει ξουσία, καί στά νω καί στά κάτω κυριαρχε. Γι ατό καί κενον πού ζε καί κενον πού χει πεθάνει μφανίζει. Μάλιστα, σο διήρκεσε μφάνισή τους δέν μεναν σιωπηλοί, λλά λεγαν γιά τήν δόξα, τήν ποία πρόκειτο πλήρη νά λάβει στήν ερουσαλήμ - πράγμα πού δηλώνει  καί τό Πάθος καί τόν Σταυρό καί μεταξύ ατν καί τήν νάσταση.
 λλά, βέβαια, τούς μακάριους μαθητές γιά λίγο τούς παίρνει κάπως πνος, πειδή καταγινόταν κούραστα στήν προσευχή Χριστός. Σημειώνονταν δηλαδή παράλλακτες ο νθρώπινες καταστάσεις μέσα στά πλαίσια μις οκονομίας. πειτα, σάν ξύπνησαν, βλέπουν τήν τόσο σεβάσμια καί παράδοξη μεταβολή. μως, καθώς σως νόμισε θαυμάσιος Πέτρος τι μπορε καί νά εχε φτάσει καιρός τς βασιλείας το Θεο, ποδέχεται βέβαια τήν διαμονή στό ρος, λλά ζητ νά γίνουν τρες σκηνές δίχως νά ξέρει τί λέει. Διότι δέν ταν καιρός τς συντελείας το αἰῶνος, οτε βέβαια νκε στόν παρόντα χρόνο τό νά μετάσχουν ο πιστοί σ ατό πού λπισαν σύμφωνα μέ τήν θεία πόσχεση. Διότι Παλος λέει: «Ατός θά μεταμορφώσει τό σμα τς μικρότητάς μας, γιά ν ποκτήσει ατό τό διο μοιότητα μέ τό νδοξο σμα Του» (Φιλιπ. 3, 21), το Χριστο δηλαδή. φο λοιπόν, ταν στίς ρχές κόμη τό σωτήριο σχέδιο καί, τέλος πάντων, χι τελειωμένο, πς ταν φυσικό νά τό περατώσει Χριστός ξαιτίας τς γάπης Του γιά τόν κόσμο, χοντας γκαταλείψει τό θέλημά Του νά πάθει γιά χάρη του; Διότι χει σώσει τήν κτίση πού βρίσκεται κάτω π τόν ορανό, χι μόνο πομένοντας τόν διο τόν σωματικό θάνατο, λλά καί καταργώντας τον μέ τήν νάσταση πό τούς νεκρούς. Γι ατό λοιπόν σίγουρα δέν ξερε Πέτρος τί λεγε.
 στόσο, κτός πό τήν παράδοξη καί ρρητη θέα τς δόξας το Χριστο χει πραγματοποιηθε καί κάτι λλο, χρήσιμο καί ναγκαο, γιά νά βεβαιωθε πίστη σ Ατόν. Καί χι μόνο γιά τούς μαθητές, λλά βέβαια καί γιά μς τούς διους. πό νεφέλη, πό ψηλά, πό τόν Θεό καί Πατέρα ρθε κάτω φωνή. Καί κενος λεγε: «Ατός εναι Υός μου γαπητός, κλεκτός, ατόν νά κοτε». Καί τήν ρα  πού κούστηκε φωνή, λέει Εαγγελιστής, βρέθηκε μόνος ησος (Ματθ. 17, 5-8). νάντια σ ατά τί μπορε νά πε σκληροτράχηλος ουδαος, νεπίδεκτος γωγς, πειθής καί μέ καρδιά συμμόρφωτη σέ νουθεσία; Νά, πού εναι παρών Μωυσς, καί Πατήρ δίνει ντολή στούς γίους ποστόλους νά κον Ατόν. άν βέβαια θελεν το Μωυσ τίς ντολές ατοί ν κολουθον, θά εχε πε: «πακοτε στόν Μωυσ, φυλάγετε τόν Νόμο». μως τώρα κριβς οτε ατό λέει Θεός καί Πατήρ, λλά ση ρα παρευρίσκονται Μωυσς καί Προφήτης Του λίας, Ατόν περισσότερο τούς προστάζει νά κονε. λλά γιά νά μή διαβάλλεται πό μερικούς λήθεια, πού λένε τι τόν Μωυσ πιό πολύ νά κονε τούς χει προστάξει Πατήρ, καί χι τόν Σωτήρα λων μας Χριστό, ναγκάστηκε Εαγγελιστής πιπροσθέτως νά σημειώσει τι στό κουσμα τς φωνς βρέθηκε ησος μόνος. πομένως, ταν στούς γίους ποστόλους Θεός καί Πατήρ, σάν πό πάνω πό νεφέλες, δινε τήν ντολή «νά κοτε Ατόν», Μωυσς πουσίαζε, λίας δέν ταν παρών, ν ταν μόνος Χριστός. Γι ατό λοιπόν σίγουρα Ατόν νά κονε χει προστάξει. φο μάλιστα εναι διος κατάληξη καί σκοπός το Νόμου καί τν Προφητν.
 Ατός εναι λόγος, πού καί πρός τά πλήθη τν ουδαίων μίλησε μέ τά ξς: «ν δίνατε πίστη στόν Μωυσ, θά πιστεύατε σ μένα, διότι γιά μένα κενος γραψε». Καί πειδή δέν χουν πάψει λες τίς ποχές νά καταφρονον τήν ντολή πού παραδόθηκε διαμέσου το πάνσοφου Μωυσ, καί νά μή δίνουν σημασία στόν λόγο πού ποκαλύφθηκε μέ τούς γίους Προφτες, δικαίως ποξενώθηκαν καί πομακρύνθηκαν πό τά γαθά, γιά τά ποα δόθηκε πόσχεση στούς πατέρες τους. Διότι « πακοή εναι πιό καλή πό θυσία καί κρόαση πού γίνεται μέ προσοχή εναι νώτερη π τήν προσφορά ρνίσιου λίπους». Καί ατά γιά τά καμώματα τν ουδαίων.
 Γιά μς μως, πού χουμε ποκτήσει πλήρη γνώση τς φανερώσεώς Του, χωρίς λλο τά πάντα θά εναι καλά. διος Χριστός θά εναι γιά τήν χορήγησή τους καί τό μέσο καί πηγή. Δι Ατο καί μαζί μ Ατόν καί τό γιον Πνεμα ς δοξάζεται Θεός καί Πατήρ, καί ς φανερώνεται καί ναγνωρίζεται δύναμή Του στούς τελείωτους αἰῶνες.
 
Αμήν.
http://www.egolpion.net

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου